Anneke van der Molen

Mag ik mij even voorstellen: ik ben Anneke van der Molen-Goutbeek, geboren op 22 februari 1966 in Kampen

Kijken
De meeste volwassenen en kinderen die ik in mijn leven mocht verzorgen, konden zich nauwelijks uiten in woorden; slechts in geluiden of gebaren weerklonken hun emoties en bedoelingen.
En juist dát heeft mij leren kijken. Naar de kleine veranderingen in een gelaat, naar een miniem signaal van vreugde of verdriet, van ontspanning of ongemak.
In zijn kwetsbaarheid toont een mens zijn volle zelf. Door bewust te kijken, leerde ik zien hoe iemand waarneemt en zijn wereld beleeft. Ik ontdekte hoe ik de verbinding kon leggen.

Bestemming
Zo leerde ik ook naar mezelf kijken. Waar lag mijn echte passie, mijn drive? Zeker in de zorg, maar er was meer. Mijn creativiteit was in mijn leven altijd onder de oppervlakte aanwezig.
In 1987 besloot ik die naar boven te halen met een voorbereidend jaar op de Vrije Academie in Nunspeet. Dat kreeg niet onmiddellijk een vervolg maar er was wel een vonkje overgeslagen.
In de jaren '90 stortte ik me op het maken van poppen. Ik volgde cursussen en kreeg les van inspirerende leermeesters en meesteressen. Onder hun aanmoediging merkte
ik dat ik het heerlijk vond om mijn fantasie helemaal vorm te geven. Aan mijn creaties wist ik in details betekenis te geven. Juist die subtiele veranderingen in een blik of een lijn
spraken boekdelen. Je leert in kleine dingen iets moois of iets nieuws zien.

Clown
Mijn hele leven heeft de clown al een bepaalde aantrekkingskracht op mij. Als ik een clown tegenkwam bleef ik gebiologeerd naar hem staan kijken. Ergens in het jaar 2000 zag ik (toeval?)
een uitzending over Cliniclowns, waarin aandacht werd geschonken aan de mens achter de clown. Het raakte me meteen, ik werd zo ongeveer de televisie ingetrokken,
dít was het voor mij! Dit was alles wat bij mij paste; fantasie, creativiteit, bij je kern komen. Ik wist dat ik me als (clini)clown volledig zou kunnen ontplooien, mijn pure 'ik' tevoorschijn
zou kunnen laten komen. Vele clownstrainingen volgden en ik ontmoette 'maatjes' met wie ik ging 'clownen'. Op straat, bij bedrijven en ook in zorginstellingen, bijvoorbeeld bij demente ouderen.
Mijn eigen clown ontwikkelde zich niet zonder verwarring en traan maar in 2010 werd het harde werken beloond. Mijn grote wens ging in vervulling, en werd mijn hobby mijn werk.
Sinds die dag mag ik dankbaar en trots, Cliniclown zijn.

Schilderen
Door het clownen werd mijn innerlijke inspiratiebron gevoed, die een nieuwe ster liet flonkeren. Er ontstond een sterke drijfveer om te gaan schilderen. Ik wilde op die manier mijn gedachten
en gevoelens een bestemming geven. In 2008 raapte ik m'n moed bij elkaar en liet met penseelstreken mijn gedachten en fantasieën de vrije loop. Eerst waren het schuchtere uitingen
maar gaandeweg gunde ik mezelf dat ik zonder m'n prestaties telkens te beoordelen, m'n gedachten vorm mocht geven op het doek. En zo ontdekte ik allengs de grootsheid van licht en donker.

Ogen
Nog steeds neemt mijn enthousiasme voor het schilderen toe. Het biedt me de mogelijkheid bij mezelf te komen, rust te vinden en stil te staan. Dat je zelfs met één enkele lijn iets kunt creëren,
geeft me een enorme kick. Het liefst schilder ik 's morgens vroeg. Het licht in mijn werkkamer is dan op z'n mooist en brengt de kleuren tot leven. Dat maakt me blij. Ook in deze kunst vind
ik weer de juiste mensen op mijn pad die me les willen geven en me leren kijken. Iedereen zit op een ander gevoelslevel, op een andere laag van zichzelf. Door dat te zien,
kan ik steeds meer emotie weergeven. De mens is altijd aanwezig in mijn schilderijen. En dan met nadruk de ogen, want ogen leggen de ziel bloot. Ogen vertellen alles.
Via mijn schilderijen probeer ik mensen iets moois mee te geven. Ik heb mijn zogenoemde 'totems' gecreëerd: hoge, smalle schilderijen. Een totem is een voorwerp, wezen of dier
dat een persoonlijke betekenis heeft en waarmee iemand zich sterk verbonden voelt. Zoals iedere totempaal een verhaal vertelt - niet altijd gemakkelijk te lezen -,
zo vertellen mijn totem-schilderijen ook hun verhalen. Ik leg er een bepaalde energie in, die, naar ik hoop, mensen kracht kan geven.

Geven
En juist om dat geven draait het bij mij. Dat maakt dat het beeld niet zomaar een plaatje is. De aanschouwer van het schilderij herkent het gevoel, vindt het prettig, geniet ervan,
het raakt hem, het brengt emoties teweeg, het komt dichtbij. Dat vind ik het meest waardevol, dat ik dat met mijn schilderijen aan mensen kan GEVEN.